Алқисса, ўша учлик – Оққуш, Чўртанбалиқ ва Қисқичбақа урина-сурина ҳаракат қилишса-да, аравани жойидан силжита олишмабди. Лекин ўлгудай чарчаб, ҳолдан тойишибди. Шунинг учун бир оз дам олишга қарор қилишибди. Уларнинг ҳар бири ўз хаёлларига чўмиб ўтирар экан, тўсатдан Оққуш сўраб қолибди:

“Шарқ юлдузи” журналининг бош муҳаррири Сирожиддин Рауфнинг масъулиятсизлиги ёки Ўзбекистонда бадиий бўш ва тили қашшоқ асарлар қаёқдан пайдо бўлмоқда?

Унинг либоси, қўлдаги тори ва албатта, ширали овози хорижликларни беэътибор қолдирмади. Ҳойнаҳой, Эйфель минораси тарихида ҳам бунақаси илк марта бўлган бўлса ажабмас.

Абдулла Орипов сўзлаб берган эди: Ислом ака билан биринчи қаторда ёнма-ён ўтирибмиз, саҳнадан “юлғичлар, порахўрлар, диёнатсизлар, худосизлар” деган гаплар дамба-дам эшитилиб турибди. Мен эса, ҳозир Ислом Абдуғаниевичнинг жаҳли чиқиб кетса, нима қиламан деб, юрак ҳовучлаб ўтирибман...

Ўша пайтдаги азобли кечмишимни ўз танидан ўтказмаган инсон тушуна олмайди. Ўзига тўқ, мағрур инсонлар тоифаси ночорлар, уларнинг тили билан айтганда “текинхўр, сиғиндилар” ҳақоратлардан йиғлаганини, таҳқирлардан титраганидаги заифлигини кўриб, буларни истаганча хўрлаш, топташ мумкин, улар кўникиб кетаверади, деб ўйлайдилар.

Насиба Мақсудовадай инсонлар яшагани учун ҳаёт гўзал ва зийнатли. Бундай инсонлар ҳаётга кўрк беради, яшашга ундайди, дунёда бахт, саодат, омад деган нарсалар борлигига кишини ишонтиради. Қачонлардир шундай инсонлар билан суҳбатдош бўлганингдан ғурурланасан, кўнглинг фахру-ифтихорга тўлади. Аммо улар бугун бу дунёни тарк этиб кетишди...

Янги “Олтин бешик авлодлари” романининг “Ажнабийлар” деб номланган лавҳасида Нодирабегимнинг замондоши, рус шоири А.С.Пушкин тақдири билан боғлиқ саҳифалар ҳам бор. Ушбу қисмни буюк рус шоири таваллуд топган бугунги санада – 26 май куни эълон қилишга қарор қилдик.